|

ZHGËNDËRR VENECIANE

Poezi

Nga: Gëzim MUÇOLLI

ZHGËNDËRR VENECIANEqyteti i amshueshëm
zgjohet me ëndrrën përgjysmë
nga gjumë i lashtësisë
jo rrallë somnambul
brigjeve të lagunës
i përrmallur për tokën e republikës
të përrallisur
mes mjegullës së përjetshme
mes cektësirave dhe baticave
jo veq moti,hëna dhe “ujë i lartë”
ndërrojnë cikle
qielli mendjeje dhe historie
qytet i rrallë
që pikturave ua fali shpirtin
e poetëve të dehur nga jeta
ua lidhi këmbët
rrugicave të ngushta
e urave të gurta me harqe të
kohëve
të mijëvjeqarit të lavdisë
së dukëve
endem duke lexuar
emrat e kalleve veneciane
të shkruara në tabela guri
si ëndërrimtar i ikur
nga kohët e fjetura
atje ku flejnë popujt
dhe ndërgjegjjet e djegura
nuk mjafton libër dore i
përrallës turistike
as tregime legjendash
fantazmash të zgjuara
nga dëshpërimi
i shirave të turbullt në
pasqyrën e plumbtë
kur i gjalli venecian
thotë përherë pa gajle
lëre shiun të bie poshtë
e goditja e kumbonës
së dy “morëve”(të zinjëve)
shqyen pëlhurën e magjisë
dhe kujton kohën e luftës
në tokë aziatike
për të sjellë eshtrat e
shenjtorit
në sheshin me emër të tij
piazza san marco
mes ecjes me hapa
numërues
duke shmangur hapësirën
mes dy shtyllave
ku vdekja ngriste pushtet
me vulën e dogje di venecia
pas përshëndetjes së trishtë
te ura e psherëtimave
ku përshëndetej me jetën
e puthej me vdekjen
i dënuari shkelësi i ligjeve
të republikës
pse çuditen kurreshtarët
kur aty prapa
bazilikës san marco
dhe palazzo dukale
lexojnë shkrimin e gurtë
calle degli albanesi
nuk dijnë se prapa
kornizave me
shkëlqimin e kristaltë
të luleve të qelqit
e ngjyrave të ylberta të
dritareve
me dritë të vjedhur nga qielli
zonjat veneziane
vjedhurazi shikonin
rrugicën arbërore
aty ishin skutarinët
moisitë drago-jt,
që jepnin lajmin
e gëzuar
gjergji mundi turqit
edhe njëherë
evropën e shpëtuan arbërit
edhe njëherë arnautët
e thyen sulltanin
e jehona e
kumbonares san marco
i jepte zhurmë
mesazheve sms të kohës
kumbonare pas kumbonarje
deri te pallate mbretërish
të evropës
evropës së dashur që sot
don të na mësojë
civilizimin
ah
mos nuk është e vërtetë
ndoshta prap është
ëndër e tretur e mesjetës
ose komedia e pakryer
kur shoh maskat veneciane
të vjedhura
nga fotografi karnevalesh
që u rrinë mirë
të dërguarve të evropës
sheshit të prishtinës
që mbulojnë buzëqeshjen fallco
të ekuilibrave të
paftyrë.

21 Shkurt 2012

Venezia (Itali)


Related posts

Poezi nga Suzana Zisi
CIKËL POETI NGA YLLKA FILIPI
Cikël Poetik nga Makfire Canolli
Pellazgo-ilirët dhe pasardhësit shqiptar

Leave a Reply





Archive