|

ZHGËNDËRR VENECIANE

Poezi

Nga: Gëzim MUÇOLLI

ZHGËNDËRR VENECIANEqyteti i amshueshëm
zgjohet me ëndrrën përgjysmë
nga gjumë i lashtësisë
jo rrallë somnambul
brigjeve të lagunës
i përrmallur për tokën e republikës
të përrallisur
mes mjegullës së përjetshme
mes cektësirave dhe baticave
jo veq moti,hëna dhe “ujë i lartë”
ndërrojnë cikle
qielli mendjeje dhe historie
qytet i rrallë
që pikturave ua fali shpirtin
e poetëve të dehur nga jeta
ua lidhi këmbët
rrugicave të ngushta
e urave të gurta me harqe të
kohëve
të mijëvjeqarit të lavdisë
së dukëve
endem duke lexuar
emrat e kalleve veneciane
të shkruara në tabela guri
si ëndërrimtar i ikur
nga kohët e fjetura
atje ku flejnë popujt
dhe ndërgjegjjet e djegura
nuk mjafton libër dore i
përrallës turistike
as tregime legjendash
fantazmash të zgjuara
nga dëshpërimi
i shirave të turbullt në
pasqyrën e plumbtë
kur i gjalli venecian
thotë përherë pa gajle
lëre shiun të bie poshtë
e goditja e kumbonës
së dy “morëve”(të zinjëve)
shqyen pëlhurën e magjisë
dhe kujton kohën e luftës
në tokë aziatike
për të sjellë eshtrat e
shenjtorit
në sheshin me emër të tij
piazza san marco
mes ecjes me hapa
numërues
duke shmangur hapësirën
mes dy shtyllave
ku vdekja ngriste pushtet
me vulën e dogje di venecia
pas përshëndetjes së trishtë
te ura e psherëtimave
ku përshëndetej me jetën
e puthej me vdekjen
i dënuari shkelësi i ligjeve
të republikës
pse çuditen kurreshtarët
kur aty prapa
bazilikës san marco
dhe palazzo dukale
lexojnë shkrimin e gurtë
calle degli albanesi
nuk dijnë se prapa
kornizave me
shkëlqimin e kristaltë
të luleve të qelqit
e ngjyrave të ylberta të
dritareve
me dritë të vjedhur nga qielli
zonjat veneziane
vjedhurazi shikonin
rrugicën arbërore
aty ishin skutarinët
moisitë drago-jt,
që jepnin lajmin
e gëzuar
gjergji mundi turqit
edhe njëherë
evropën e shpëtuan arbërit
edhe njëherë arnautët
e thyen sulltanin
e jehona e
kumbonares san marco
i jepte zhurmë
mesazheve sms të kohës
kumbonare pas kumbonarje
deri te pallate mbretërish
të evropës
evropës së dashur që sot
don të na mësojë
civilizimin
ah
mos nuk është e vërtetë
ndoshta prap është
ëndër e tretur e mesjetës
ose komedia e pakryer
kur shoh maskat veneciane
të vjedhura
nga fotografi karnevalesh
që u rrinë mirë
të dërguarve të evropës
sheshit të prishtinës
që mbulojnë buzëqeshjen fallco
të ekuilibrave të
paftyrë.

21 Shkurt 2012

Venezia (Itali)


Related posts

DITARI I TMERRIT
Sentenca
DUHET DITUR
MOHIMI GJUHËSOR DHE TIFOZLLËKU PROVINCIAL

Leave a Reply





Archive